Getuigenis Reinaut.K

Ik herinner me nog dat ik op een mistige avond in het holst van december de oprit in Vosselaar opliep en het huis verlicht zag door de heldere balken in de tuin als een vuurtoren in het donkere slaperige Belgische platteland. Ik liep naar binnen, het was een warm huis, warme mensen, goede mensen.

Ik was toen 20: Naïef, verwend, een "allesweter", maar diep van binnen vooral een hopeloos en bang mens. Ik was een zwaar getroebleerde jongeman, ik kwam in Affect2u op een moment in mijn leven dat de meeste mensen me als een verloren zaak zouden beschouwen. Ik had een puinhoop van mijn leven gemaakt. Als ik dit schrijf ga ik niet in op de echte diepte van die moeilijke jeugd, want een van de belangrijkste dingen die ik leerde toen ik in dat huis woonde, was om mijn eigen ervaring niet boven die van iemand anders te stellen.

Toen ik 15 was kreeg ik de kans om naar Sri Lanka te reizen, tijdens een meditatieles in een boeddhistisch klooster zei een monnik tegen ons: Jullie zijn allemaal ver gereisd om iets te vinden dat hier niet is." Toen iemand vroeg wat hij daarmee bedoelde zei hij tegen de hele groep toeristen: "Als je andermans menselijkheid niet kunt accepteren, zul je je eigen menselijkheid nooit kunnen accepteren.". Het is me altijd bijgebleven en het heeft me nog 5 jaar gekost om de diepe betekenis achter deze woorden te doorgronden. Het werd me duidelijk tijdens mijn verblijf in Vosselaar.

Grappig genoeg werkt Affect2u, dat geen boeddhistisch klooster is op een bergtop in het regenwoud van Sri Lanka, wel volgens dezelfde verdienste van die monnik: "we zijn allemaal tragisch mooi en menselijk gebrekkig, daarom zijn jullie welkom". Want uiteindelijk geldt voor de mensen van Affect2u, wat je problemen ook zijn, zij het: in het spectrum van trauma, verslaving, suïcidale gedachten/ideëen,… het enige wat ze willen doen en ooit voor mij hebben gedaan, was hulp bieden, en ze bleven het me aanbieden, ook al was ik op sommige momenten in mijn koppigheid niet bereid om het te accepteren. Of, in mijn eigen persoonlijke mening, wanneer mijn gedrag die hulp niet verdiende. Ze stonden me door alles heen terzijde. En daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor.

De drie maanden die ik bij Affect2u heb doorgebracht samenvatten voelt onmogelijk, en ik denk dat het gewoon zo is dat de woorden tekort schieten. Door al de therapie gaan, door mijn hele leven gaan, het goede en het slechte was niet gemakkelijk. Ik heb in die drie maanden meer tranen gelaten dan ik waarschijnlijk in de rest van mijn leven zal doen. Voor de therapie en behandeling die ik bij Affect2U kreeg, was het een leven lang vechten tegen mezelf, mijn verleden en het universum. Omdat ik nooit het gevoel had dat ik genoeg was, dat ik erbij hoorde of ooit bij zou horen. Ik geloofde dat de wereld me bij elke stap onrecht had aangedaan en dat er geen hoop was voor een jongeman als ik. Diep depressief en suïcidaal geloofde ik dat dit bestaan zo goed was als het ooit zou worden.

Dat was allemaal verkeerd, mijn pad was lang en moeilijk voordat ik bij Affect2U belandde. En als ik nu terugkijk op dat pad, realiseer ik me dat ik er drie maanden en een heleboel mensen voor nodig had om me te realiseren dat ik de lijn had bewandeld maar de verkeerde lessen had geleerd. Daar ben ik voor altijd dankbaar voor, het gaf me inzicht in een nieuwe manier van leven waarbij ik niet meer achtervolgd werd door mijn verleden. Voor het eerst in mijn leven was ik echt vrij.  

Na mijn tijd in Vosselaar stelde Affect2U voor om voor een paar maanden naar Kaapstad (Zuid-Afrika) te verhuizen, ik had de middelen om dat te doen, dus ging ik. Toen ik daar woonde, realiseerde ik me dat ik nog veel moest opgroeien. Ik wilde dat ik dat al lang voordat ik in Kaapstad belandde had kunnen doen, maar dat was niet zo. Om mijn verhaal over mijn avonturen in Kaapstad in te korten, zal ik dit stukje invoegen dat ik schreef tijdens mijn verblijf daar:    

Dus drie keer per week kwam Mathew me ophalen in zijn Volkswagen Passat Mk.1 uit 1970 en reden we door de Westkaap naar CityRock om te gaan indoor klimmen. En ook al waren we allebei blut en reed de auto een liter per mijl midden in een Russische oliecrisis, we waren altijd zo opgewonden om elkaar te zien, niets dan grote dankbaarheid in onze ogen over het feit dat we, tegen alle verwachtingen in, een leven voor onszelf opbouwden aan de zuidelijke rand van het Afrikaanse continent. 

Dus tijdens de meeste luie middagen op weg naar huis in die zwarte benzineslurper, vond je ons met krijthanden en schrijnende oksels drinkend van onze koude kleine proteïnesmoothies terwijl we over de lege kustweg voorbij vlogen met beide voorramen omlaag en de oude Tafelberg recht voor ons. En op een dag zagen we allebei in het silhouet van de dalende wolken boven de dorre noordelijke kliffen het gezicht van de wereld, dat ons recht aankeek en zei:

"Kom op jonge mannen! Ga het land verkennen! Begin te jammeren om je medemens! Ga kinderen krijgen en word volwassen voordat je naar huis gaat! En laat je niet ongerust maken 😊 want de staat van je ziel meldt je al goed en wel.".

De reden waarom ik dit schrijf is niet dat ik beweer dat affect2u mijn leven heeft gered, zo werken ze niet. Ze hielpen me en gaven me de tijd en ruimte om mijn eigen leven te redden, het is tenslotte een innerlijke reis. Voor mij was het een lange reis naar geestelijke gezondheid. Ik twijfel er niet aan dat mijn tijd bij Affect2u, hoewel niet de enige reden, een integrale rol heeft gespeeld in dat proces.

In een wereld vol ellende en onzekerheid verbaast het me niet dat zoveel jonge mensen zoals ik gewond, bang en hopeloos rondlopen. Het verbaast me niet dat zoveel mensen nergens echt in geloven, laat staan in zichzelf staan. Ik kon het lange tijd niet, ik zag geen licht in de duisternis van mijn doodswens. Maar nu anderhalf jaar later terugkijkend op mijn intake was mijn eerste echte licht in die duisternis. 

Vandaar dat ik in het licht heb geleefd. Vandaag is mijn leven beter dan ik me ooit had voorgesteld, ik ben heel hecht met mijn familie geworden, vooral dankzij Affect2u. Mijn verleden bepaalt mijn heden en toekomst niet meer. Ik denk dat als je het mijn dierbaren zou vragen, ze zouden zeggen dat mijn verhaal het best samengevat kan worden als dat van de verloren zoon. Ik heb veel fouten gemaakt, meer dan ik me wil herinneren, maar ik ben er niet meer aan gebonden:

"Want deze zoon van mij was dood en is nu weer tot leven gekomen. Hij was verloren, maar nu is hij gevonden. ' En zo begon het feest."

Toen ik weer thuis kwam, vroeg Affect2u of ik wilde spreken met een jonge vrouw in Vosselaar die overwoog om zelf naar Zuid-Afrika te gaan. Met haar praten was als praten met mezelf toen ik nog in dat huis woonde, en het was alsof ik alles tegen haar zei wat ik moest horen toen ik in haar positie zat. Het licht in haar ogen zien branden is een van de beste ervaringen die ik in mijn leven heb gehad. En alleen al door die ervaring twijfel ik niet meer aan mijn nut voor de wereld. 

Toen ik wegging, liep mijn voormalige psychiater met me mee naar buiten en vlak voordat we uit elkaar gingen zei hij tegen me: "Je ziet er hetzelfde uit, maar het is me duidelijk dat je dat niet bent". En dat was de waarheid, hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt, mensen kunnen veranderen, het leven kan beter worden dan je ooit hebt gekend. Het is zoals de Nederlanders zeggen:

”De wonderen zijn de wereld nog niet uit”.  

Ook interessant?

Image

Vragen?

Bel de infolijn  

+32 (0) 480 67 40 18

van 7u tot 23u,
7 dagen op 7