Ik weet nog goed hoe mijn eerste angstaanval insloeg als een donderslag bij heldere hemel

Van angst op school tot het dieptepunt

De huisdokter gaf me enkele dagen vrijaf. Na wat te zijn bekomen, ging ik terug naar school. De angst was er nog steeds, maar ik slaagde erin me door die moeilijke weken te spartelen.

Mijn hele middelbare schoolperiode herhaalde zich dat patroon: examens, angst, huisdokter.

‍

De angst groeit mee

Ik begon aan de opleiding van onderwijzer op de hogeschool. Mijn angsten gingen naar een hoger niveau. Ik werd er depressief van.

De huisdokter besloot me antidepressiva voor te schrijven. In extreme gevallen kreeg ik een valiumspuit.

Na het behalen van mijn diploma ging ik aan het werk. Maar het lukte me niet. De voorbije jaren hadden me uitgeput en depressiever gemaakt. De angst die ik eerst alleen maar op school had, begon nu ook door te sijpelen op andere vlakken in mijn dagelijks leven.

‍

Dagbehandeling in het ziekenhuis

Ik besloot voor een dagbehandeling te gaan in een regulier ziekenhuis. Mijn dosis antidepressiva werd er opgehoogd en ik kreeg er ook benzo's voorgeschreven.

Na drie maanden zat mijn traject erop. Ik voelde me weliswaar beter, maar ik wist nog steeds niet vanwaar die angsten kwamen.

De jaren die volgden waren er van ups en downs, zonder al te grote uitschieters. Ik had mijn medicatie die me op de rails hield. Kwam de angst toch te fel opzetten, dan slikte ik een extra benzo.

Volgens mijn dokter was het iets wat ik mijn hele leven zou moeten nemen.

In 2013 werd ons eerste kind geboren. Het veranderde mijn leven. Ik werd rustiger en stabieler. Een mooie periode brak aan.

‍

Oudejaar 2017: alles kantelt

Samen met vrienden stonden we vertrekkensklaar om naar de stad te vertrekken, tot ik plots, uit het niets, overvallen werd door een enorme paniekaanval. Het enige wat ik kon doen, was in bed gaan liggen met mijn ogen toe, hopend dat het zou overgaan.

Maar dat was niet zo.

Mijn depressie en angsten kwamen in een stroomversnelling. Ik ging steil naar beneden:

• Van de ene crisisopvang naar de andere
• Van de ene psychiater naar de andere
• Tientallen keren werd aan mijn medicatie gesleuteld, zonder resultaat

‍

Het dieptepunt

De laatste twee jaren waren een hel. Ik kon mijn angsten niet meer dragen. Ook al had ik twee kinderen waar ik zielsveel van hou, toch wou ik vaak gewoon dood. Weg van de pijn.

De gedachte dat ik er een eind aan zou kunnen maken, gaf me troost.

Mijn omgeving zag lijdzaam toe, niet wetend hoe te helpen.

‍

Het telefoontje dat alles veranderde

Via via had ik het telefoonnummer gekregen van Jan, casemanager bij Affect2U. Op een avond besloot ik hem te bellen. Hij stelde me meteen op mijn gemak en vertelde me dat hij ook zwaar in de put had gezeten.

Ik voelde zijn echtheid door de telefoon.

Ik ging voor een opname.

De eerste nacht sliep ik niet. Ik was bang dat ik de verkeerde beslissing had genomen, dat de kliniek niets voor mij was. De mensen daar overtuigden me te blijven en het een kans te geven.

Ik besloot te blijven: de beste beslissing uit mijn leven.

‍

Wat Affect2U anders maakt

Daar waar men in de reguliere zorg mijn medicatie steeds maar aanpaste of verhoogde, moest ik hier afbouwen en uiteindelijk stoppen. Vervolgens gingen we op zoek vanwaar mijn angsten kwamen.

De counselors leerden mij:

• mijn eigen aandeel in mijn angsten te erkennen
• te aanvaarden wat ik niet kon veranderen
• dankbaar te zijn en de dingen eenvoudig te houden
• met liefde naar mijn angsten te kijken, waardoor ze stilaan al hun kracht verloren

Daar waar ik altijd dacht dat één of andere pil mij kon gaan fiksen, kwam ik tot het besef dat enkel ikzelf dat kon.

In tegenstelling tot alle zorgverleners die ik tot nu toe had ontmoet, kwam ik nu in contact met mensen die hun kennis niet enkel uit boeken hadden gehaald, maar ook rechtstreeks uit hun eigen leven.

Dat maakt hen zo bijzonder, buiten categorie.

‍