Verhaal Sigrid Hermans

Interviews en korte verhaaltjes over het leven in een kliniek. En erna.

Tekst: Bastiaan de Haan. Affect2U.be.
22 april 2024: Sigrid Hermans

Triomfverhalen van bekende Vlamingen die hun verslaving hebben overwonnen. Vaak staan ze even met hun boek in de top drie van "De standaard" en zakken daarna weer weg in de vergetelheid. Een artiest, voetballers en een wielrenner, die nadat hij uit de bocht was gevlogen zijn wederopstanding maar al te graag wereldkundig maakte.

Vaak aan het einde van hun carrière, niet alleen worstelend met hun verslaving maar ook met de hypotheek die nog betaald moet worden. Er zijn boeken die wel degelijk inspirerend zijn, maar vaak worden aangeschaft vanwege de sensatie die dat bij sommigen teweegbrengt. Op zich interessant, maar dit interview gaat niet over een beroemde Vlaming, maar over Sigrid Hermans, eigenaresse van een taartjeswinkel die zonder verslaving toch in een kliniek terechtkwam.

Untitled 2.1.1 normaal


"Zo moeder, zo dochter?"

Al 30 jaar runt ze samen met haar man Patisserie Emmanuel Verboven in Sint Truiden. Zij voor met haar klanten en Emanuelle achter in de bakkerij, geholpen door twee man personeel. Een jaar of vijf geleden begon het. Sigrid sleepte zich naar haar werk, sliep nog maar één uur per nacht en kon het niet meer opbrengen om met een lach haar klanten te bedienen. Meer en meer verborg ze zich achter maskers; het oordeel van de dokter: "Burnout". Sigrid komt lachend het terrein van de kliniek oplopen, "Zo, dat is lang geleden". Ze is niet het type dat succes van de daken schreeuwt en aan het stereotype beeld van een patisserie juffrouw voldoet ze ook niet.

Een ingetogen dame, die iedere maand "The Economist" leest, onopvallend chique gekleed, rustig in haar bewegingen. Voor het interview begint rookt ze een sigaret en vertelt dat haar dochter die Egyptologie heeft gestudeerd nu in Luxor meewerkt aan een opgraving. Als we eindelijk rustig zitten, vervolgt ze: "Toen ze geboren werd, was een van de eerste dingen die ik tegen die baby heb gezegd: nu je bent geboren is het mijn taak als ouder om je te laten opgroeien met je eigen identiteit, zodat je je eigen weg vindt in de maatschappij." "Ik heb dat proberen te doen en ze zei, eigenlijk al op hele jonge leeftijd: ik word Egyptologe." Terwijl ze wat rechterop gaat zitten: "Ik heb haar altijd gesteund daarin en ze heeft zelf haar weg daarin gevonden".

"Dus geen opvolging in de patisserie?"

Ze lacht uitbundig en zegt: "Nee, dat gaat nog wel een beetje stress geven!" Jaren heb ik met een masker op geleefd, je gaat maar door en dóór en dat neemt heel veel energie van je weg. Op de automatische piloot kom je je dag door. De stress komt van mijn werk en dit en dat denk je, maar het kwam niet door mijn werk en dat heb ik pas geleerd toen ik me heb laten opnemen. De sociale druk in deze maatschappij is enorm, die sociale media, de technologische revolutie, hoe je het draait of keert, je moet allemaal gelukkig en happy zijn. Er mag niets misgaan. "Want oei": ze kijkt verschrikt: "Dan ben je abnormaal en voldoe je niet aan de normen van "The Society"".

Ik ging helemaal mee met die flow en de mensen om mij heen waren dan ook totaal verbaasd toen ik uiteindelijk instortte. "Sigrid?" "Dat kan toch niet, die sterke vrouw!" "En toch was het gebeurd, ik was leeg, ik kon echt niet meer". Op 15 mei 2022 laat Sigrid zich opnemen in een kliniek voor verslaving en trauma. Op het eerste gezicht een opmerkelijke keuze voor iemand die niet verslaafd is en te kampen heeft met een burn-out. Al na een week blijkt dat de burn-out een symptoom is en niet de oorzaak van haar lijden.

“Een narcistische moeder”

"Ik kwam binnen en ik dacht: wat is dat?" "Het was allemaal nieuw voor mij, we zullen zien wat het brengt, ik laat het allemaal op me afkomen. Iedere keer kreeg ik een andere vraag mee van mijn counselor, irritant, maar langzaam begon de zaak zich te ontrafelen. Je bent gecrasht toen je vader overleed, zei Eric, mijn counselor, ik ben toen boos uit de sessie weggelopen, iets wat ik normaal nooit zou doen, mijn vader was mijn held. Ik ben het bos ingelopen en ik weet nog dat ik dacht: nu zit je ernaast, helemaal verkeerd.

In 2000, op 60-jarige leeftijd, overleed mijn vader, hij was mijn held. Nou, je begrijpt, vervolgt ze: "Moeder volledig ingestort, eigen zaak, dochter, ik moet sterk zijn. Dus ik moest voor de baby, de zaak en mijn moeder zorgen. Ik mag nu niet gaan wenen, als ik daar mee begin stort ik ook in en daar is het misgegaan. Ik had nooit gerouwd om de dood van mijn vader. Op adrenaline zonder te voelen ben ik al die jaren doorgegaan. "En toen, in de kliniek, wat gebeurde er?" Nou, lacht ze, ik heb 2 weken met zakdoekjes rondgelopen. "En toen was het probleem opgelost?" Nou nee, toen kwam het pas. Nadat ik nog meer gedeeld had kwam het: De oorsprong van alles, het trauma is veroorzaakt door een narcistische mama? "Pardon?" "Wat bedoel je?" zei ik.

Een narcistische moeder is een moeder die zichzelf boven haar kinderen plaatst. Ze is vaak erg bezitterig en ziet haar kinderen niet als individuen, maar als een verlenging van zichzelf. Ze heeft de neiging om haar kinderen te beconcurreren en wil in alles beter zijn dan haar kinderen. Een narcistische moeder kan de emotionele behoeften van haar kinderen verwaarlozen, wat ernstige gevolgen kan hebben. Ze respecteert de grenzen van haar kinderen niet, voelt niet oprecht mee met hen, en geeft haar fouten niet toe.

Ze kan manipulatief zijn en haar kinderen gebruiken om in haar eigen behoeften te voorzien. Mijn moeder wordt steeds dementer; ze is opgenomen in een tehuis en nog steeds kleineert ze mij. Ik moet het altijd laten gebeuren, mijn dochter daarentegen is veel sterker om haar grenzen aan te geven.

Sigrid beschrijft een scene in het rusthuis. Als een van de bewoners, een dame, even een praatje komt maken terwijl oma, moeder en dochter met elkaar koffie zitten te drinken, struikelt ze bijna. Sigrid schiet haar te hulp en ondersteunt de vrouw. Ogenblikkelijk pakt oma Sigrids arm en sist naar de dame: "Weg jij, ze is van mij" en trekt Sigrid dicht tegen zich aan! Dit is een extreem voorbeeld, maar wel exemplarisch voor hoe het er vroeger aan toe ging soms. Sigrid verduidelijkt: "Dat kleine kindje moest gehoorzaam zijn naar alle grillen van mama toe".

Ze beschrijft hoe de scene in het rusthuis verder verloopt. Dochter grijpt in: "Oma, nou heb je mama weer beledigd, pijn gedaan." "Ja maar uh ik bedoel het niet zo. Ja maar je doet het wel! Je doet mama pijn. Als je het nog eens doet dan zijn wij weg." Nog geen 3 minuten later maakt ze weer een kwetsende opmerking. Dochter pakt haar tas, neemt Sigrid bij de arm en weg zijn ze. Na een korte pauze en nog een sigaret vervolgen we het interview.

The journey Inwards

De connectie tussen je hoofd en je hart is volledig gebroken, zei mijn counselor, we gaan die verbinding hier proberen te herstellen. Er zijn momenten geweest tijdens mijn opname, als ik het weekend naar huis mocht, dat ik tegen mijn man en dochter zei: "Het gaat even niet goed met me, laat me maar even alleen, laat me cocoonen. Laat me alleen zijn met mijn verdriet." Dat is eigenlijk de doorbraak geweest. Het is ontzettend eng om verdriet toe te laten komen. Zo van: "Oh nee, help, wat gaat er nu komen", en ze slaat haar handen om haar hoofd. Je zit in de kliniek in een veilige omgeving en ik heb het een kans gegeven en het werkt. "The Journey inwards". Dat is het begin van mijn herstel geweest.

Waar ben je dan van hersteld? Ik voel weer. Hoe manifesteert zich dat in je gewone leven? Ik kan weer van de dingen genieten, de kleine en de grote dingen ten volle ervaren. Ik geniet weer van de natuur zoals mijn vader dat ook kon. Mijn vader is bij me, altijd en dat voelt zo goed.

"The Journey inwards" is een levenslang proces. Ik ben de kliniek en met name Sibyl, de eigenaresse van de kliniek, zo dankbaar. Ik heb hier de tools meegekregen. De hele filosofie van de kliniek is gebaseerd op de benadering van Gabor Mate en met name ook Bessel van der Kolk en het helen van trauma. Ik heb besloten wat meer afstand te nemen van mijn moeder, ik heb het hier uitgebreid over gehad met mijn dochter en zij begrijpt dat. Zij bezoekt haar oma nog wel regelmatig.

Het feit dat je begrijpt wat er aan de hand is, de kennis die je vergaart en deze dan personaliseert met behulp van de counselors en alle cliënten waar je mee samenleeft gedurende die periode, dat is de sleutel tot genezing. Enkele maanden na de opname ging ik naar mijn huisarts, "Hoe gaat het met u?" vroeg hij. "Het gaat goed maar ik ben nog zo ontzettend moe. Maar ik denk dat dat normaal is. Ik heb 20 jaar op adrenaline geleefd. Zoals ik vertelde, sliep ik soms maar een uur per nacht. En nu, ik leg mijn hoofd neer en ik slaap! Zonder een wijntje te hoeven drinken, zonder een pilletje te hoeven pakken, het is een wonder!

De huisarts wilde me nog vitamines en andere supplementen voorschrijven, maar dat hoef ik niet, ik eet normaal en rust, rust heelt me en ik hoef niet meer die "constant aanstaande" Sigrid te zijn.

"Bewust zijn van je zelf"

Mijn lieve man heeft kort geleden een hartaanval gekregen, je voelt wel wat voor een impact dat heeft. Je voelt dan die oude patronen weer terug komen. Maar met de kennis van nu, als ik mijn oude gedrag zal ik maar zeggen, zie terugkomen, denk ik ogenblikkelijk nee, dat gaan we niet doen. En met de tools die ik heb meegekregen lukt dat me ook. Een toverwoord dat ik hier nog even wil benoemen is: Self-awareness, ik heb hier geen goede vertaling van in het Nederlands, maar je begrijpt wat ik bedoel.

Ik ben me veel bewuster van mezelf en nog voordat ik de bocht uit dreig te vliegen, corrigeer ik mezelf en gebruik ik technieken als yoga, meditatie, maar ook gewoon een wandeling om mezelf weer terug te krijgen in mijn normale stand. En een sigaretje mag ook, ja, glimlacht ze, nog wel, met mate en ik merk dat ik er steeds minder behoefte aan heb."Een klein beetje spiritueel".

Die oude patronen zitten er natuurlijk nog en om eerlijk te zijn, die "poppen" soms nog wel 20 keer per dag op, maar wat wil je na 50 jaar. Die oude patronen voelen veilig, dat is een safe-modus, die kennen we, en als je niet oplet wordt je er weer in gezogen. Een simpel voorbeeld en nu ga ik wel heel spiritueel klinken: In het verkeer, in plaats van je op te winden en woedend te toeteren naar die auto die je rechts inhaalt, buig voor die persoon, je weet niet wat die persoon meemaakt. Je kent zijn of haar verhaal niet, laat los, onderga het, je kan het toch niet veranderen. En dat is wat ze me hier geleerd hebben in Vosselaar.

Ze vouwt haar handen voor elkaar en maakt een buiging. Ik doe hetzelfde en buig eerbiedig terug. Mooi Sigrid, dank je wel en samen maken we nog een nostalgisch wandelingetje over het terrein waar het allemaal begonnen is.


Untitled 2.1.2 normaal



Ook interessant?

Image

Vragen?

Bel de infolijn  

+32 (0) 480 67 40 18

van 7u tot 23u,
7 dagen op 7